ความเบื่อหน่ายจำเจซ้ำซาก

ความเบื่อหน่ายระหว่างสามีภรรยา เกิดจากการขาดเทคนิคในการหาความสุขในชีวิตคู่ หากคู่ชีวิตคู่ใด ต้องการให้ชีวิตคู่ของตนยืนยาว ควรให้ความสำคัญในเรื่องเบื่อเซ็งนี้ ไม่ควรมองข้ามไป ยิ่งในสภาวะการณ์ที่เลวร้ายเกิดขึ้น สำหรับผู้ชาย มักหาทางแก้เรื่องเบื่อเซ็งของตน โดยออกจากบ้านไปหาเศษหาเลยที่ไหนก็ได้ แล้วอ้างว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่ย่อมจะเบื่อน้ำพริกถ้วยเก่า และ เมื่อไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย ที่สุดก็จะลงเอยด้วยการหย่าร้าง

แต่สำหรับผู้หญิง เธอมักอดทนกับความเบื่อเซ็งซ้ำซากจำเจ เวลาหลับนอน เป็นเรื่องที่ทำ ๆ ให้พ้น ๆ ไป เป็นเรื่องแก้ความรำคาญเสียมากกว่า การแก้ปัญหาแบบนี้ มิได้ถนอมความหวานชื่นในชีวิตคู่ ให้เหมือนกับตอนที่แต่งงานกันใหม่ ๆ หรือ ตอนที่เป็นคู่รักกัน แล้วจะเอาความสำเร็จในชีวิตคู่ได้อย่างไร

การแก้ปัญหา โดยมีเทคนิคในการหาความสุขในชีวิตคู่ ก็คือ เทคนิคในการร่วมรัก ที่คู่ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดไป จนกระทั่งถือไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชร เพราะว่า ไม่มีใครแก่เกินการร่วมรัก อย่างมีความสุขหรอก

ดักมาร์ โอคอนเนอร์ เชื่อว่า "การแก้ปัญหาชีวิตคู่ น่าจะมีอิสรภาพทางเพศ เท่าเทียมกันของสามีภรรยา สำหรับคู่ชีวิตที่มีคู่ครองเพียงคนเดียว สามารถหาความสุขในการร่วมรัก ให้มีความซาบซ่านเกิดขึ้นบ่อย ๆ มีความหลากหลาย และ มีความพอใจในคู่ของตน ซึ่งเป็นค่านิยมที่ดีกว่า ที่ผู้ชายชอบไปมีบ้านเล็กบ้านน้อยอย่างแต่ก่อน จึงสมควรสร้างอารมณ์ใหม่ เพื่อขจัดความเบื่อเซ็ง ความห่างเหิน และ ชาเย็น นี่เอง ที่คู่ชีวิต ต้องสร้างศักยภาพ หรือ พลังในการผูกพันรักใคร่ ให้คืนดีขึ้นมาใหม่ ที่อารมณ์มอด ก็ให้เกิดอารมณ์ขึ้นมาใหม่" เปลี่ยนความรู้สึกที่เรียกกันว่า "พ่อ" "แม่" มาเป็นความรู้สึกของคนหนุ่มสาว ที่เรียกกันเมื่อครั้งยังข้าวใหม่ปลามัน เวลาที่อยู่ด้วยกันสองต่อสอง จะช่วยลดอารมณ์อันเป็นกิเลส โลภ โกรธ หลง ลงมา ปลูกอารมณ์รักหวานชื่นขึ้นมาใหม่ อยู่กันตามอุดมการณ์ผัวเดียวเมียเดียว อย่างมีความสุขได้

สถานที่ที่ไม่น่าอยู่ที่สุดในโลก

ดักมาร์ โอ คอนเนอร์ ผู้ให้คำปรึกษาปัญหาทางเพศ แห่งกรุงนิวยอร์ค ได้กล่าวไว้ว่า "คู่สมรสหลายต่อหลายคู่ เมื่อได้มีชีวิตรักต่อกัน มันเป็นเพียงเพื่อให้เสร็จ ๆ กันไปเท่านั้น ทั้งนี้ เพื่อให้คนรักรู้สึกสงบลง หรือ เพื่อที่จะคงมีการร่วมรัก เดือนละหน หรือ ปีละสองหน สามีภรรยาพวกนี้ แทบจะไม่ได้ปฏิบัติ เพื่อให้มีความสุข บางทีพวกเขาอยู่กันแทบ จะไม่ได้ปฏิบัติต่อกันเลย" เขามักจะกล่าวว่า

"เราไม่มีเวลามากพอสำหรับเรื่องนี้"

"รูปร่างของเธอ เปลี่ยนแปลงไปมาก สำหรับผมแล้ว เธอไม่ได้ดูเซ็กซี่เลย แม้แต่น้อย"

"ฉันแก่เกินไป สำหรับเรื่องนี้"

"ผมว่า มันเพียงแต่... ไม่ทำงานอีกแล้ว"

อย่างนี้ บ้านจึงเป็นสถานที่ที่เราเกิดความกังวลใจมากที่สุด เกิดความรับผิดชอบใหญ่หลวงที่สุด และ เกิดความขัดแย้งที่น่าเศร้าที่สุดด้วย ทั้ง ๆ ที่ลูก ๆ ของเขาทุกคน อยากเห็นพ่อแม่รักกัน ไม่อยากได้ยินเสียงพ่อแม่ทะเลาะกัน มันปวดร้าวหัวใจลูก ๆ ทุกคนเหลือเกิน ไม่ทราบว่า คุณพ่อ คุณแม่ จะรู้ความในใจของเราไหมหนอ

ลูก ๆ เรียนรู้ทุกอย่างที่เห็น และ ได้ยินจากพ่อแม่ของเขา

เมื่อไร คุณทำให้มันเสร็จ ๆ ไป เมื่อนั้น คุณปิดกั้นตัวเอง กับ ทุกคนในบ้าน ไม่เปิดตัวเองอย่างตอนที่รักกันใหม่ ๆ เราอยู่ด้วยกันทุกวัน วันไหนเขาไม่มาใกล้ชิด คุณก็หงุดหงิด แต่ตอนนี้ คุณกลับอยากให้เขาอยู่ห่าง ๆ เมื่อจำเป็นเท่านั้น ที่คุณยอมให้สุดที่รักของคุณใกล้ชิด ทางออก แทนที่คุณจะเห็นเขาเป็นคนรัก คุณอาจใช้สรรพนาม เรียกเขาเสียโก้ เต็มไปด้วยความรับผิดชอบ ห้องนอนที่เคยน่าอยู่ ดุจดังห้องสีชมพู มันก็จะทาด้วยสีแดงเข้ม แล้วฉากทะเลาะกัน การขัดใจกันก็เกิดขึ้น ทั้ง ๆ ที่ตอนแต่งงานกันใหม่ ๆ รู้สึกว่า ห้องนอนมันอบอุ่น น่ารักเหมือนสีชมพู เป็นสวรรค์ ที่เราอยู่กันเพียงสองคน

อย่าโทษใครเลยคุณ ถ้าบ้านคุณไม่เป็นสวรรค์